170. Candy z blondynką

Szanowni Czytelnicy,
12 sierpnia 2009 r. powołałam do życia to skrzacie miejsce. Mimo mojej niesystematyczności trwa ono nadal i stanowi asumpt do poznawania wciąż nowych stron, ich autorek i autorów, czasem tylko przez podglądactwo, czasem korespondencyjnie, a w paru przypadkach również osobiście, łącznie z króciutką gościną w moim domu i nieco dłuższą moją wizytą u jednej z przemiłych, pozytywnie myślących blogerek.

Z okazji rocznicy zapraszam więc na zwyczajową loteryjkę. Nagrodę główną stanowi powieść Joyce Carol Oates "Blondynka" (choć wydanie z 2002 r. - egzemplarz nieużywany) wraz z garstką drobiazgów.

Aby wziąć udział w losowaniu spełnij dwa warunki:
1. podaj w komentarzu link do miejsca w Twoim blogu, gdzie podlinkowałaś (-eś) tę zabawę,
2. w tym samym komentarzu napisz uzasadnienie, dlaczego jest to candy z blondynką. Najzabawniejsze lub najbliższe rzeczywistości uzasadnienie zostanie dodatkowo nagrodzone.

Zapisy do piątku, 26 sierpnia 2011 do godziny 23:59. Nazajutrz wylosuję zwycięzcę. Jeśli na wylosowanej stronie nie będzie linka do zabawy, przeprowadzę losowanie jeszcze raz.

169. Nie angielskie, nie kreolskie, ale nasze, nasze polskie...

... czarodziejskie pudełeczko kolażowe po prawie roku peregrynacji po Polsce dotarło do mnie.
A oto mój wkład:

Większość obrazków pochodzi z lokalnych trójmiejskich folderów i ulotek, teatralnych, wystawienniczych i uniwersyteckich; konstrukcja steampunkowa z ulotki zeszłorocznego bydgoskiego festiwalu camerimage. Wychodzi na to, że moje obiekty pożądania to szeroko pojęta kultura i nauka (kolorowe rybki projektu Wojtka Kołyszki stanowią znak graficzny gdańskiej translatoryki). A skoro to, co włożyłam to jest mój wkład, jak nazwać to co wyjęłam? Wykład? Odkład? Okład? :)

Z pudełka wybrałam zaś moje skrapowe obiekty pożądania, czyli 5 tekturowych wycinanek (klatkę, ramkę, koronę, motyla i tag), nie wiem jak się nazywa walizeczka na grubej folii przezroczystej, dwa stare zdjęcia, koronki papierowe i niciane, koralik-kiwi, baloniki, pozytywne pytanie i piękny etniczny wisior z muzeum w Auckland, Nowa Zelandia. Jest wykonany z jakiejś sztucznej masy (żywicy?), która bardzo szlachetnie wygląda, na kremowym tle czarne ptaszydła. Był brzydko poplamiony, ale udało się przywrócić mu stan dziewiczy przy pomocy mydła i gąbki. Btw. uprałam też dwa szmaciane elementy (których nie wybrałam), bo nie mogłam patrzeć na ich straszliwy brud. Czułam jakieś zażenowanie na myśl, że mam posłać dalej coś w takim stanie. Może po prostu przeszło przez tyle rąk, że się pobrudziło? Whatever.

Doświadczenie moje (drugie raptem, oj tam, ale zawsze) jest takie, że wybór elementów już tworzy kolaż, choć efemeryczny, bo nie sklejony (kolaż niesklejony to zdaje się oksymoron). Wygląda na to, że to co mnie uszczęśliwia to koronki, wycinanki, ozdoby, kobiecość. I podróże. I baloniki.

PS. Druga szesnaście właśnie opublikowała post o pudełku, dzięki czemu wiem, co komu zawdzięczam:

panią w kostiumie kąpielowym Gurianie,

panią na bardzo starej fotografii, ramkę i tag Michelle,

klatkę Miraq,

motyla i serwetkę Pasiakowej,

koronę i walizkę Tores.

PS 2 (20 VIII).

Wisior i koronkę nicianą zawdzięczam Karmeleiro.

Pozostałe rzeczy: koralik, baloniki, pytanie (podejrzewam 2:16) jeszcze nie wyśledzone, skąd.