501. Zakładka / tag

Narobiłam się ostatnio zakładek, a tylko jedna doczekała się zdjęcia. Pojechała do Danii, a stamtąd do Montrealu, Quebec, Kanada.

441. Jeszcze trochę

Jeszcze kilka wisiorów i para kolczyków.

345. Szklana słabość

Źródło: www.pinterest.com. Link nie działa, nie wiem z jakiej strony pochodzi to zdjęcie.

Lubię listopad. Wbrew swej złej sławie miewa wiele słonecznych dni, przez pozbawione liści drzewa i krzewy przeziera więcej światła, na tle nieba gałęzie tworzą piękne rysunki.
Mam też słabość do szklanych kul. Czerwoną z banieczkami powietrza nawet sobie kiedyś kupiłam.
Niedawno znalazłam w sieci zdjęcie, na którym w szklanej kuli widnieją bezlistne listopadowe gałęzie na tle pogodnego nieba.

340. Torba

Wczoraj, w piękną złotojesienną sobotę na warsztatach u Konstancji zrobiłam pod jej fachowym i życzliwym okiem tę złotojesienną płócienną torbę.

298. Co to?

Zagadeczka: skąd pochodzi ten rysunek?

Spodobał mi się, bo mam sentyment do takiego stylu z lat 60-70.

Są i pozostałe pory roku.

Ten właśnie obrazek chciałam zamieścić dwa tygodnie temu, gdy blogger mnie postraszył, że to już koniec ;)

289. Pod prąd

Foto stąd http://www.potrawyregionalne.pl/media/Image/owoce/berberys_1.jpg

Wbrew temu co w radiu i na blogach cieszę się złotą jesienią. Owszem, ochłodziło się w piątek, owszem, padał grad w sobotę wieczorem, owszem, noce chłodne. Ale.
Tak jest pięknie!
Niebo lśni błękitem, słońce wciąż jeszcze grzeje, powietrze krystalicznie przezroczyste.
Znalazłam zeszłoroczną notkę na blogu Blue Bicycle: "Jesień nas rozpieszcza w tym roku. Wynagrodzenie po trudnym lecie?" Mogę to powiedzieć w tym roku: jesień mnie rozpieszcza. Nic mi do tegorocznego lata, było w sam raz dla mnie. Ale to teraz - teraz przeżywam zachwyt, aż w piersiach rozpiera.
I pomyśleć, że to po prostu bio - biochemia, biofizyka i biometeorologia ;)))
Wczoraj całe popołudnie napawałam się ulubioną piosenką wczesnojesienną (trochę sobie późno przypomniałam!)

Po czerni jeżyny, po liściu kaliny

Jesień, jesień już

Po ciszy na stawie, po krzyku żurawi

Jesień, jesień już

Po astrach, po ostach, to widać, to proste, że

Jesień, jesień już

I po tym, że wcześniej noc ciągnie ze zmierzchem

Jesień, jesień już

Po pustym już polu, po pełnej stodole

Jesień, jesień już

Strachowi na wróble już nad czym się trudzić?

Jesień, jesień już

I po tym że w górze wiatr wróży kałuże, tak

Jesień, jesień już

I po tym że przecież jak zwykle, po lecie

Jesień, jesień już

Ach, ten dzień w kolorze śliwkowym

Berberysu i głogu ma smak.

Stawia drzewom pieczątki, żeby było w porządku,

Że już pora, że trzeba iść spać.

A my tak po kieliszku, po troszeczku

Popijamy calutki ten dzień,

Próbujemy nalewki z dzikiej róży, z porzeczki,

Żeby sprawdzić - czy zimą to wypić się da?

To się w głowie nie mieści, że tak szumi, szeleści

Tak bliziutko, o krok, prawie tuż

Głębokimi rzekami, pachnącymi szuwarami

Idzie jesień i prosto w nasz próg.

 Ale co tam, przecież taka jesień złota

Nie jest zła.

Ale co tam, przecież taka jesień złota

Niechaj trwa!

I przerzucam się od melancholijnej wersji Leszka Długosza do ekspresyjnej Janusza Radka i z powrotem, obie uwielbiam.

286. To był dobry dzień

Nie chwal dnia przed północą, powiada ludowa przestroga, toteż chwalę po północy ;)
Po bardzo wyczerpującym tygodniu pracy, tym trudniejszym, że w towarzystwie jadowitego przeziębienia nadszedł wreszcie oczekiwany weekend.
Dzisiaj istny kalejdoskop zmian pogody, od ochłodzenia w nocy, co dało rankiem krupy śniegu na samochodach, przez zimny wiatr w dzień aż po olśniewające słońce po południu. Niestraszny chłód, gdy odzienie ciepłe, ciśnienie wysokie i całe dwa wolne dni przede mną.
Zatem zamiast prosto do domu pojechałam tramwajem do Jelitkowa i cieszyłam się spacerem w słoneczne, coraz krótsze popołudnie.

Obsypane wciąż niedojrzałymi owocami zimowe jabłonki przypominają, że tu gdzie przystanek autobusu przy rondzie jeszcze niedawno były ogródki.

 

Słońce już bardzo nisko. Złocista plama na wodzie zapowiada niedaleki zachód słońca. Ledwo widać, ale widać port gdyński z plaży gdańskiej. Jest nawet żaglówka.

Jak śpiewa Wojciech Młynarski:

W berżeretkach, balladach, kanconach

bardzo rzadko jest mowa o wronach,

a ja mam taki gust wypaczony,

że lubię wrony.

Los im dolę zgotował nieletką,

cienką gałąź i marne poletko,

Czarne toto i w ziemi się dłubie,

a ja je lubię.

 A teraz z Sopotu przy dobrej woli dostrzeżemy port gdański:

I  wkrótce miniemy jedną z ładniejszych tutejszych willi - willę Claaszena, siedzibę Muzeum Sopotu:

I na koniec jedna z moich najulubieńszych piosenek herbacianych:

Gdy już apteki przenika październik

i nie ma leków na smutek i katar

Jedyny Stwórca dał nam medykament,
To w szklance mocna, gorąca herbata.

Gdy z fortepianem się w domu zamykam,
To śpiewam głośno na chwałę czajnika.
Układam sonet z herbacianych listków,
Na dobrotliwy czajnik z gwizdkiem.

Wypływa na senne morze,
Cudowny, Blaszany Parowiec.
W obłoku pary odmienia,
Serca zmartwione jesienią.

Tak pięknie pachną w blaszance,
Indie i chińskie latawce.
Tak pięknie pachną...

Kiedy w miłosną wpadniesz katastrofę,
Gdy Cię choroby zginają, jak klamkę.
Niech na ratunek bieży pogotowie,
Z pełną po brzegi, czaju filiżanką.

Tak pięknie pachną w blaszance,
Indie i chińskie latawce.
Tak pięknie pachną...

Tak pięknie pachną w blaszance,
Indie i chińskie latawce.
Tak pięknie pachną...

Wypływa na senne morze,
Cudowny, Blaszany Parowiec.
W obłoku pary odmienia,
Serca zmartwione jesienią.

Tak pięknie pachną w blaszance,
Indie i chińskie latawce.
Tak pięknie pachną...

Słuchamy klik.

PS. Katar - tak, smutek - nie. Nie w taką pogodę!

284. Jesień

Dostałam dziś maila ozdobionego takim zdjęciem. Aż mi się buzia uśmiechnęła - na dobry dzień!

Update 13:13

Przed chwilą zobaczyłam pierwsze gawrony (przylatują do nas z północnego wschodu). Czyżby zapowiadała się wczesna zima?

276. Jesień nad morzem

Zmienna pogoda w ten weekend, to deszcz, to wiatr, to słońce. Szukałam innego zdjęcia, wygooglałam to: http://www.etsy.com/listing/50407152/large-scale-ocean-black-and-white.

194. Jesień idzie ku mnie przez park

Kolejna kartka pokazująca moje zafascynowanie domkowym dziurkaczem. Wyzwanie #13 z bloga sklepu scrap.com.pl. Inspiracją miało być zdjęcie Latarni Morskiej, warunkiem użycie przede wszystkim scrap.comowych materiałów. Pierwszą moją myślą było oddać skrapowo ten pejzaż, ale przecież nie mogłam sobie odmówić domków - mojej nowej miłości ;) Okazało się poza tym, że nie mam w domu papierów w odpowiednich kolorach, jedyny podobny, zastosowany jako tło to Breakfast in the Garden z IDYLL Collection Karoli, domki powycinane z różnych reklam, liście klonu z resztek kuchennej ceraty, przyklejone na piance, więc 3D (ale jestem dumna z przekroczenia kolejnego Rubikonku!).
Moja materią jest słowo, obraz stanowi zawsze dla mnie wyzwanie. Z łatwością przyszedł mi wierszyk na temat, z żartobliwym nawiązaniem do słynnego wiersza Jana Twardowskiego. Trochę autodydaktyki przy okazji:

Spieszmy się kochać jesień, nim minie,

miejsca ustępując zimie,

i zostanie tylko żal, że była,

a ja się nią nacieszyć nie zdążyłam.

Zdjęcie - inspiracja:

129. Jesienią...

za latem...

36. "Czar jesieni"

Od czasu założenia bloga, który z założenia miał pokazywać nabytki z lumpeksu (i może jeszcze będzie), przechodzę przyspieszone szkolenie w zakresie znajomości różnych form rękodzieła i sama nieśmiało próbuję. Kiedy przeczytałam o ATC, po pierwsze sprawdziłam w goglach "co je ono", potem pooglądałam rezultaty różnych ATC swaps i wreszcie odważyłam się zapisać na taką wymianę u Anek73. Takie karty ~2,5x~3,5 cala na hasło "Czar jesieni" dostaną ode mnie jakieś, nie wiem które, trzy panie.
Ten temat zdecydował o tym, że się odważyłam. Od razu wiedziałam, że zrobię te właśnie płotki ze słomy i drzewka z liści. Miałam 18 lat, kiedy w klasie maturalnej zaprzyjaźniłam się z bardzo kreatywną dziewczyną, ja też lubiłam prace ręczne, jak to się kiedyś nazywało, a wspólnie stanowiłyśmy samonapędzający się tandem pomysłów i realizacji. Ciekawe, że miałyśmy również czas na spacery, rower oraz naukę do matury. Obrazki z liści to był jej pomysł. Pisałyśmy na tym listy. Mój brat swój obrazek oprawił, co sprawiło, że poczułam się ogromnie doceniona. Do dziś wisi on u niego w mieszkaniu.
Teraz dodałam tylko tło z kawałka juty, pozostałego mi z zasłon, które okazały się niewypałem. Tak ciemny zielony kolor nie wyglądał dobrze we wnętrzu, chociaż dużym i w dodatku bardzo szybko spłowiał wystawiony na słońce w południowo-zachodnim pokoju. Zanim to jednak nastąpiło wpadłam na pomysł rozjaśnienia go nieco i przyozdobienia szydełkowymi kremowymi gwiazdkami i kółeczkami. Zrobiłam ich może z pięć, straciłam zapał, zasłony nigdy nie doczekały się dekoracji, spłowiały, zostały gdzieś wydalone z domu, a te elementy mam do dziś. Od ponad 20 lat...

*

PS. To serce, które tak mnie zachwyciło w różowym candy właśnie wyskoczyło z koperty wołając: surprise! Przyfrunęło (nie potrafię myśleć, że było inaczej!) wraz z wygranym w śliwowym wyzwaniu Yoasi albumikiem, odpowiednią do niego zakładką, szafirowym kwiatem z różowymi koralikami, kartką z brzozami i haftowanym woalem. Nawet nie umiem wyrazić, jak mnie to wzruszyło... Dziękuję Ci, Yoasiu!